تلفظ بین المللی : /belakˈɑ/ تلفظ : [belak'A belak'A]
لغت نامه دهخدا
بلکا. [ ب ِ ] ( ترکی ، ص ، اِ ) دانا. ( شرفنامه منیری ). حکیم و دانشمند. ( دیوان لغات الترک از حاشیه تاریخ بیهقی چ فیاض ص 155 ). بلگا. و رجوع به بلگا شود. || اشتربچه. ( شرفنامه منیری ).
فرهنگ فارسی
دانا ٠ حکیم و دانشمند ٠ یا اشتر بچه
دانشنامه عمومی
بلکا (belka) جایگزین مناسب رنگ و کاغذ دیواری، نوعی پوشش سلولوزی با الیاف طبیعی پنبه سلولز می باشد که توسط دستگاه های مخصوص در ابعاد بسیار ریز خرد شده و سپس با میزان مشخصی از رزین سلولزی وسنگ های تزئینی کاملاً مخلوط شده است. این پوشش به دلیل برخورداری از مواد اولیه کاملاً طبیعی می تواند در فضاهای بهداشتی و درمانی مانند بیمارستان ها نیز مورد استفاده قرار گیرد. بلکابرروی گچ، خاک وگچ (شمشه کشی شده)، چ...
[ویکی فقه] بِلْکا، عنوانی برای فرمانروایان و سرداران ترک می باشد.«بلکا» به معنای حکیم و دانا، واژه ای است ترکی، از ریشه «بیلیک» (پند واندرز و دانش). کلمه بیلیک در عنوان اولین اثر نوشتاری ترکان، یعنی قوتادغوبیلیک، نوشته یوسف خاص حاجب، که تحت تاثیر ادبیات اسلامی، در قرن پنجم تالیف شده، به معنای پند و اندرز آمده است و در شعر «بِلکا اَرِک اَذکو تُتُب سُوزِن اِشِت»، انسان عاقل و حکیم را نیکودار و حرفش ...
