معانی کلمه : بقعه
لغت نامه دهخدا
بقعة. [ ب َ ق ِ ع َ ] (ع ص ) ارض بقعة؛ زمینی که در آن ملخهای پیسه باشد. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ). و رجوع به بقع شود.
بقعة. [ ب ُ ق َ ع َ ] (ع ص ) مقلوب قُبَعَه . جاریه ٔ بقعة و قبعة، کنیزکی که روی خود بنماید آنگاه نهان سازد. (از نشوءاللغة ص 17).
فرهنگ عمید
۱. بنایی که بر بالای آرامگاه ائمه و بزرگان ساخته می شود.
۲. [قدیمی] ناحیه.
۳. [قدیمی] خانه.
۴. [قدیمی] خانقاه، صومعه.
۲. [قدیمی] ناحیه.
۳. [قدیمی] خانه.
۴. [قدیمی] خانقاه، صومعه.
فرهنگ معین
(بُ عِ ) [ ع . بقعة ] ( اِ. ) ۱ - قطعه ای از زمین . ۲ - بنا، زیارتگاه . ۳ - مزار ائمه و بزرگان دین . ۴ - جای ، مقام . ج . بقاع ، بُقَع . ۵ - اتاقکی که بر روی گور اولیا و قدیسان می سازند.
دانشنامه آزاد فارسی
فرهنگ فارسی
قطعهای اززمین، مین ممتاز، زمین محدود، خانقاه
( اسم ) ۱- پاره ای زمین ممتاز از زمین ( مطلقا ) . ۳- بنا عمارت خانه سرای. ۴- مزارایمه و بزرگان دین مدفن متبرک. ۵- قطعه زمینی که زیارتگاهی در آن قرار گرفته باشد . ۶- جای مقام . ۷- صومعه خانقاه . جمع : بقاع بقع .
مقلوب قبعه . جاری. بقعه و قبعه کنیزکی که روی خود بنماید آنگاه نهان سازد .
( اسم ) ۱- پاره ای زمین ممتاز از زمین ( مطلقا ) . ۳- بنا عمارت خانه سرای. ۴- مزارایمه و بزرگان دین مدفن متبرک. ۵- قطعه زمینی که زیارتگاهی در آن قرار گرفته باشد . ۶- جای مقام . ۷- صومعه خانقاه . جمع : بقاع بقع .
مقلوب قبعه . جاری. بقعه و قبعه کنیزکی که روی خود بنماید آنگاه نهان سازد .
دانشنامه عمومی
مترادف و متضاد
بنا، خانه، سرا، عمارت
جا، جایگاه، مقام، مکان
زیارتگاه، مدفن، مزار، بقعت، مکان متبرک
۱. زیارتگاه، مدفن، مزار، بقعت، مکان متبرک
۲. بنا، خانه، سرا، عمارت
۳. جا، جایگاه، مقام، مکان