تلفظ بین المللی : /bˈoq1tʃeː kˈeʃ/ تلفظ : [b'oq1tSe: k'eS]
لغت نامه دهخدا
بغچه کش. [ ب ُ چ َ / چ ِ ک َ / ک ِ ] ( نف مرکب ) خدمتکاری که جامه ها با خود گرفته در جلورود و آنرا در عرف حال توشکچی گویند. ( آنندراج ). خادمی که بغچه برمیدارد. ( ناظم الاطباء ). نوکری که بغچه بسته اربابش را میبرد. ( از فرهنگ نظام ) : حاجب درگاه ز دیوان بارشد بسوی بغچه کش و چتردار.امیرخسرو ( از آنندراج ) ( فرهنگ نظام ).متکا در گله با سندلی این معنی گفت که تویی بغچه کش و تکیه بمن دارد یار.نظام قاری...
