تلفظ بین المللی : /bostˈɑnbɑn/ تلفظ : [bost'AnbAn]
لغت نامه دهخدا
بستان بان. [ ب ُ ] ( ص مرکب ، اِ مرکب ) یا بوستانبان. باغبان و آنکه درختان را پیرایش میکند. ( ناظم الاطباء ). رجوع به بوستان بان و بستان پیرا شود. مؤلف نشوءاللغة آرد: عوام مصر باغ بان را جنائنی و مردم عراق بغوان یا بغوان چی ( محرف باغبان و باغبان چی ) یا باغبان نامند و فصحای دوران عباسی بستان بان می گفتند و «تاجی » در عربی نیز مرادف همین کلمه است :کلید از دست بستان بان فتاده ز بستان نارپستان در گ...
فرهنگ عمید
باغبان.
فرهنگ فارسی
بوستان بان، باغبان ( صفت اسم ) آنکه درختان را پیرایش کند باغبان .
