معانی کلمه : بزن

تلفظ بین المللی : /bˈezan/ تلفظ :‌ [b'ezan]

لغت نامه دهخدا

بزن . [ ب ِ زَ ] (فعل امر) امر به زدن باشد.(برهان ) (انجمن آرای ناصری ) (آنندراج ) :
اشتقاقش ز چیست دانی زن
یعنی آن قحبه را به تیر بزن .

سنائی (از آنندراج ).

بزن . [ ب َ زَ ] (اِ) ماله ٔ برزیگران را گویند و آن چوبی یا تخته ایست که زمین شیارکرده را بدان هموار کنند. (برهان ) (آنندراج ) (انجمن آرای ناص...

(بِ زَ ) (ص مر. ) ۱ - دلاور، شجاع . ۲ - (فع . ) دوم شخص مفرد امر حاضر از «زدن ».

( صفت ) ۱- دلاور شجاع . ۲- دوم شخص مفرد امر حاضر از ( زدن ).

چارپای اخته شده

۱بزن – کتک بزن ۲بکوب

/bezen/ چارپای اخته شده & بزن – کتک بزن - بکوب

تکیه ای: beǰen
طاری: beǰin
طامه ای: bopokâ
طرقی: beǰin
کشه ای: beǰi
نطنزی: baboqâ

۱. بهادر، جنگاور، دلاور، دلیر، شجاع، یکهبزن ≠ بخور
۲. جنگی، دعوایی، کتککار ≠ کتکخور
۳. پرزور، زورمند، قوی، نیرومند ≠ ضعیف، ناتوان

دِرِه