[ویکی فقه] برکت در قرآن و احادیث. بَرَکَت، در اصل به معنای ثبات و دوام یا رشد و فزونی و در قرآن به معنای فراوانیِ همراه با میمنت و بالندگی و افزونی خیروخوبی (در برابر شؤم به معنای رشد و فزونی شر). راغب اصفهانی، ابن فارسِ و طبرسی فقط ثبوت را معنای اصلی آن می دانند و کاربرد قرآنی یا عرفی آن را در معانی دیگر به همین معنی باز می گردانند. بدین ترتیب، مناسبت معنایی آن با مفاد بَرَکَ الابل (شتر به زا...