[ویکی فقه] بَدیهه سُرایی وَ بَدیهه گویی ، سرایش و نگارش شعر و سخن به مقتضای مقام و بی درنگ و اندیشه پیشین است.بدیهه یا بداهه (به ضم یا فتح باء) از مصدر بَدْه و بُدْه (هاء بدل از همزه : بدء)، در لغت یعنی آغاز هر چیز و آنچه به ناگاه آید؛ و در اصطلاح ادب کلامی است که بی رَویّت و اندیشه بر زبان و قلم گوینده و نویسنده جاری شود. تعریف بدیههدر تعریف منطقی بدیهه ، بی گمان صفت «ناگهانی بودن » یا «به ناگاه ...
