تلفظ بین المللی : /bˈedʒɑ oftˈɑdan/ تلفظ : [b'edZA oft'Adan]
لغت نامه دهخدا
بجا افتادن. [ ب ِ اُ دَ ] ( مص مرکب )در جای خود افتادن. بموضع اول باز شدن : در هوای گلشنی صد ره چو مرغ بسته بال کرده ام آهنگ پرواز و بجا افتاده ام.وحشی.- به جا افتادن عضو ؛ جبر عضو شکسته. بهبود یافتن استخوانی که از بند در رفته باشد. بصورت اولیه باز برده شدن : رود از حب وطن آدم خاکی سوی خاک عاقبت عضو ز جا رفته بجا می افتد.اشرف. || باز به بستر افتادن. از ناتوانی از پا افتادن. ( آنندراج ): خسته درد و...
