معانی کلمه : بان

بان . (اِ) (فرهنگ اسدی نخجوانی ). صوت . آوا.

بان . (اِخ ) قریه ای است از قرای مصر. (معجم البلدان ).

بان . (اِ) ظاهراً مبدل بام است که صورتی از فام بمعنی رنگ باشد. رنگ . لون . (آنندراج ). فام . وام .

۱. آواز.
۲. فریاد.

= بام۱: ◻︎ سر فروکردم دمی از بان چرخ / تا زنم من چرخ‌ها بر سان چرخ (مولوی: مجمع‌الفرس: بان).

۱. (زیست‌شناسی) درختی با برگ‌های پَرمانند و گل‌های انبوه که برگ، دانه، و غلاف آن مصرف خوراکی دارد.
۲. [قدیمی] روغن معطری که از دانه‌های پسته‌مانند این گیاه می‌گرفتند؛ حب‌البان: ◻︎ چو بان و چو کافور و چون مشک ناب / چو عود و چو عنبر چو روشن‌گلاب (فردوسی: ۱/۴۳).

( اِ.) بانگ .

( اِ.) صبح ، پگاه .

( اِ.) درختی با برگ های سبز و لطیف و خوشبو که از دانه های آن روغن معطر می گیرند.

[ په . ] (پس .) در آخر کلمه افزوده می شود و معنی حفاظت و نگاهبانی را رساند: باغبان ، دربان ، دیده بان .