معانی کلمه : بادله
لغت نامه دهخدا
بادلة. [ دِ ل َ ] (ع اِ) گوشت میان بغل وآن ِ پستان . ج ، بادل . (مهذب الاسماء). گوشت پاره ای است مابین بغل و بن پستان . (منتهی الارب ) (آنندراج ). رجوع به بادل شود. (ناظم الاطباء). || گوشت درون ران . (از تاج العروس ). و رجوع به بَأدِلة شود.
فرهنگ عمید
۱. نوعی پارچۀ زربفت.
۲. رشته های طلا و نقره که با آن جامه را زردوزی کنند.
۲. رشته های طلا و نقره که با آن جامه را زردوزی کنند.
فرهنگ فارسی
رفتاریست شتاب
دانشنامه عمومی
گویش مازنی
روستایی از دهستان میان دو رود ساری
/baadele/ روستایی از دهستان میان دو رود ساری