تلفظ بین المللی : /ˈimen ˈɑbˈɑd/ تلفظ : ['imen 'Ab'Ad]
لغت نامه دهخدا
ایمن آباد. [ م ِ ] (اِ مرکب ) محل بی بیمی و بی خطری . جای امن وآسایش . موضع امن و راحت . (فرهنگ فارسی معین ).مقام امن . (شرفنامه ). جای امن . (مؤید الفضلا). جای امن و آباد. در عنصر دانش محل امن بهشت و کعبه . البته به معنی معموره ٔ ایمن از عالم از قبیل خرم آباد پس ترکیب محمول بر قلب و آباد به معنی معموره باشد. (از آنندراج ). جای امن و جای سلامت . (ناظم الاطباء) : نبود اعتمادش بر آن مرز و بوم که هس...
