تلفظ بین المللی : /iːstˈɑdɑnˌidan/ تلفظ : [i:st'AdAn,idan]
لغت نامه دهخدا
ایستادانیدن. [ دَ ] ( مص ) توقیف. بازداشتن. || بپای کردن. برپای کردن. برپای داشتن. ایستاداندن : گفت ابوبکر حصیری راو پسرش را خلیفه با جبه و موزه بخانه خواجه [ خواجه بزرگ ] آورده و بایستادانید. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 160 ). و آخرش آن بوده که چون روز به نماز پیشین رسید سه مقدم از هندوان آنجا بایستادانید. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 252 ). امیرک را با خود در بالایی بایستادانید. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 352 ...
