معانی کلمه : اوبار
لغت نامه دهخدا
اوبار. (اِ) بضم همزه ناله و زاری . (از برهان ) (هفت قلزم ) (آنندراج ).
اوبار. [ اَ ] (ع اِ) ج ِ وَبَر. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (دهار).
- ذوات الاوبار ؛ کرک وَران مقابل ذوات الاصواف پشم وَران . (از یادداشت مرحوم دهخدا).
فرهنگ عمید
۱. = اوباردن
۲. اوبارنده (در ترکیب با کلمۀ دیگر ): جگراوبار، جهان اوبار.
۲. اوبارنده (در ترکیب با کلمۀ دیگر ): جگراوبار، جهان اوبار.
فرهنگ معین
( اَ ) (اِفا. ) = اوبارنده . اوباشتن . اباریدن : بلع کننده ، بلعنده .
فرهنگ فارسی
جمع وبر ۱ - شوخها چرکها . ۲ - زواید پوست بدن از قبیل چرک و مو در انسان و پشم در حیوان .
بضم همزه ناله و زاری
بضم همزه ناله و زاری
گویش مازنی
/ow baar/ تره بار