معانی کلمه : امانت دار

تلفظ بین المللی : /ˌamɑnˈatdɑr/ تلفظ :‌ [,amAn'atdAR]

لغت نامه دهخدا

امانتدار. [ اَ ن َ ] ( نف مرکب ) امین و استوار. ( ناظم الاطباء ). کسی که امانت نگاه دارد. ( فرهنگ فارسی معین ). کسی که دارای صفت امانت باشد و هرچه به او سپارند بدون کسر و نقصان بازدهد،و هرچه به او گویند اعاده آن در هیچ جا و هیچوقت جایز نداند و روا نشمارد. ( ناظم الاطباء ) : چو دل را محرم اسرار کردندخموشی را امانتدار کردند.وحشی بافقی.«اثر» آخر بزلف پرفن او نقد دل دادم امانتدار خود کردم ز نادانی پری...

فرهنگ عمید

۱. کسی که مال دیگری را امانت نگه دارد.
۲. کسی در نگه داری امانت، درست کار باشد.

فرهنگ فارسی

( اسم ) ۱ - کسی که امانت نگاه دارد . ۲ - امین .

مترادف و متضاد

امانت‌نگهدار، امین، درستکار، مصیب ≠ امانت‌خوار، صحیح‌العمل

trustee (اسم)متولی، امانت دارdepositary (اسم)ضامن، نگهدار، امانت دارdepository (اسم)انبار، مخزن، امانت دار...

کلمات مرتبط

معانی کلمه : امانت دار

تلفظ بین المللی : /ˌamɑnˈatdɑr/ تلفظ :‌ [,amAn'atdAR]

لغت نامه دهخدا

فرهنگ عمید

۱. کسی که مال دیگری را امانت نگه دارد.
۲. کسی در نگه داری امانت، درست کار باشد.

فرهنگ فارسی

( اسم ) ۱ - کسی که امانت نگاه دارد . ۲ - امین .

مترادف و متضاد

امانت‌نگهدار، امین، درستکار، مصیب ≠ امانت‌خوار، صحیح‌العمل

trustee (اسم)متولی، امانت دارdepositary (اسم)ضامن، نگهدار، امانت دارdepository (اسم)انبار، مخزن، امانت دار...

معانی کلمه : امانت دار

لغت نامه دهخدا

فرهنگ عمید

فرهنگ فارسی

مترادف و متضاد

کلمات مرتبط

معانی کلمه : امانت دار

لغت نامه دهخدا

فرهنگ عمید

فرهنگ فارسی

مترادف و متضاد

کلمات مرتبط

نظرات