تلفظ بین المللی : /ˈaːʃuːftˌan/ تلفظ : ['a:Su:ft,an]
لغت نامه دهخدا
( آشوفتن ) آشوفتن. [ ت َ ] ( مص ) آشفتن. برآشفتن. غضبناک و خشمگین گردیدن. بهم برآمدن : نه مردی بود خیره آشوفتن بزیراندرآورده را کوفتن.فردوسی.- بیکدیگر آشوفتن ؛ خشم گرفتن یکی بر دیگری : دلیران بیکدیگر آشوفتندهمی گرز بر یکدگر کوفتند.فردوسی. || بهیجان آمدن. بهیجان آوردن : چو لشکر سراسر برآشوفتندبگرز و تبرزین همی کوفتندسپاه اندرآمد ز جای کمین سیه شد بر آن نامداران زمین.فردوسی.بهو چون سپه دید کآشوفتندب...
فرهنگ عمید
( آشوفتن ) ۱. پریشان شدن. ۲. خشمگین شدن، به هم برآمدن: نه مردی بُوَد خیره آشوفتن / به زیراندرآورده را کوفتن (فردوسی: ۴/۲۶۳ ).
