معانی کلمه : اشراق

۱. روشن شدن.
۲. درخشیدن؛ تابان گشتن.
۳. برآمدن آفتاب؛ روشن و تابان شدن آفتاب.
۴. [مجاز] الهام گرفتن.
۵. (فلسفه) وصول به حقایق از طریق کشف و شهود. Δ بانی و مروج آن در ایران و اسلام شیخ شهاب‌الدین سهروردی است که از فلسفۀ افلاطون، حکمت نوافلاطونی، و حکمت رایج در ایران استفاده کرده است.

(تلفظ: ešrāq) (عربی) درخشیدن ، روشن شدن ، تابان شدن ، درخشش ، نورافشانی؛ (به مجاز) روشنی ، نور ؛ (در فلسفه) شناخت حقیقت از طریق ذوق و کشف و شهود؛ فلسفه‌ی اشراق ، حکمتِ اشراق.

مکاشفه

تابش، تابیدن

۱. مکاشفه
۲. تابش، تابیدن