تلفظ بین المللی : /ˈaːskarˌak/ تلفظ : ['a:skaR,ak]
لغت نامه دهخدا
اسکرک. [ اِ ک ِ رَ ] ( اِ ) برجستن گلو باشد، یعنی آوازی که بی اختیار از گلو برآید و آنرا بعربی فواق گویند.( برهان ). فواق باشد یعنی صوتی که پیاپی از حلق برآید بی قصد. ( سروری ). هکه. ( برهان ). سِکسِکه. اسکچه.
