معانی کلمه : است

است . [ اِ ] (اِخ ) (کانال ...) ترعه ای که موز و رُن را به مُزِل و سائن مرتبط می سازد.

است . [ اُ ] (اِ) سرین و کفل مردم و اسب . (برهان ). و ظاهراً با اِست بکسر همزه خلط شده است .

سرین؛ کفل.

= اَوِستا: ◻︎ شهنشاه ایران سر و تن بشست / به جایی خرامید با زند و اُست (فردوسی: ۴/۲۷۷).

۱. فعل سوم‌شخص مفرد معین که ماضی نقلی به کمک آن صرف می‌شود: گفته است.
۲. [مقابلِ نیست] فعل سوم‌شخص مفرد مضارع از مصدر «بودن»؛ هست: هوا سرد است.

( ~.) (اِ.) استر.

( ~.) (اِ.) 1 - استخوان . 2 - هستة میوه .

(اِ) [ ع . ] (اِ.) کون ، دبر، نشیمن ، نشستگاه ، کفل ، مقعد.

( اَ ) (فع رابطه .) سوم شخص مفرد از مصدر «اَستن » [ = هستن . ] (زمان حال فعل «بودن »): هوا روشن است .

تخصیص دادن موجودیت به موضوع

۱باردار حامله ۲کنایه از کم تحرک