معانی کلمه : ازگل
لغت نامه دهخدا
ازگل . [ اُ گ ُ ] (اِخ ) یکی از قرای شمیران واقع در مشرق درّه ٔ دارآباد.
ازگل . [ اَ گ ِ ] (اِ) ازگیل . و در لاهیجان ، کلاردشت و گرگان بنام کُنوس ، کُنُس ، کُندُز، و در کتول باسم کُندُس نامیده میشود. و رجوع به ازگیل شود.
فرهنگ عمید
بی تربیت، احمق، و خشن.
فرهنگ فارسی
( اسم ) ازگیل
دانشنامه عمومی
(گنابادی) اُزْگَلْ؛ خِنگ، اُسْکول، نادان، نفهم، بی عقل.
فرهنگ اسم ها
اسم: ازگل (دختر) (ترکی) (گل) (تلفظ: Üzgül) (فارسی: ازگل) (انگلیسی: ozgul)
معنی: گل چهره
معنی: گل چهره
واژه نامه بختیاریکا
( اَزگِل ) ( صت ) ؛ ازگیل؛ انگِشت؛ تکه های گداخته آتش؛ هیزم آتشین و سرخ؛ نام درختیست