تلفظ بین المللی : /ˈaːrtaq1ˌije/ تلفظ : ['a:Rtaq1,ije]
لغت نامه دهخدا
ارتقیه. [ اُ ت ُ قی ی َ ] ( اِخ ) سلسله ای از امرای دیاربکر ( 495 - 712 هَ. ق. ). ارتق بن اکسب مؤسس این سلسله یکی از سرداران لشکری ترکمان قشون سلجوقی بود که چون تتش سلطان دمشق بیت المقدس را فتح کرد او را بحکومت آنجا گماشت. پسران ارتق سقمان و ایلغازی که هر دو در جنگ با امرای لاتینی فلسطین شهرت بسیار یافته اند در سال 484 هَ. ق. بجای پدر برقرار شدند و در این مقام بودند تاآنکه در سال 489 خلیفه فاطمی ...
