[ویکی فقه] اراده تفهیمی به قصد فهماندن معنای لفظ به مخاطب اطلاق می شود.اراده تفهیمی، مقابل اراده جدی و استعمالی بوده و اراده ای است که ظاهر کلام متکلم، هنگامی که قصد فهماندن مطلبی را به غیر دارد، بر آن دلالت می کند. این اراده، علاوه بر علم به وضع، به این بستگی دارد که ثابت شود گوینده در مقام تفهیم معنای کلام خود به دیگری نیز هست؛ پس به اراده گوینده در به کارگیری لفظ به قصد فهماندن معنای آن به مخاط...