( آذرفزا ) آذرفزا. [ ذَ ف َ ] ( اِ مرکب ) آتش افروز. آذرفروز. آذرافزا. ظرفی سفالینه که مجاور آتش نیم افروخته نهند تیز کردن آنرا :
نفس را بعذرم چو انگیز کرد
چو آذرفزا آتشم تیز کرد.
رودکی.
|| مقراضی که آتش بدان تند و تیز کنند. || ( نف مرکب ) سادن و خادم آتشکده.
