( آدین ) آدین. ( اِ ) خوازه و آرایش ها که بنوروز یا گاه ورود پادشاهان و جشنهای بزرگ در کویها و برزنها و راهها کنند. آذین.ادین. [ اَ ی ُ ] ( ع اِ ) ج ِ دَین. وامها.
دانشنامه آزاد فارسی
اُدین (Odin)اُدین(در آلمانی وُدِن/وُتان، به معنای «خشمگین») خدای اصلی اساطیر اسکاندیناوی، خدای جنگ و منشأ حکمت. در مقام خدای آسمان، در آسگارد روی نوک ایگدراسیل/درخت جهان می زیست. از والکیری ها، حوریانش، ارواح نیمی از پهلوانانی را که در جنگ به خاک افتاده بودند، در ضیافتی در سرسرای بزرگش، والهالا، پذیرفت. نیم دیگر را فریا مهمان کرد. پسرش، تور خدای رعد، بود. کلمۀ انگلیسی وِنزدِی (چهارشنبه) یا روز وُد...
فرهنگ فارسی
( آدین ) خوازه و آرایش ها که بنوروز یا گاه ورود پادشاهان و جشنهای بزرگ در کویها و برزنها و راهها کنند آذینوامها
فرهنگ اسم ها
اسم: آدین (پسر) (فارسی) (تلفظ: ādin) (فارسی: آدین) (انگلیسی: adin) معنی: آذین، آرایش هایی که در نوروز یا هنگام ورود پادشاهان و جشن های بزرگ در کوی و برزن و راه ها انجام می دهند، ( = آذین )، آرایش ها که در نوروز یا هنگام ورود پادشاهان و جشن های بزرگ در کوی و برزن و راه ها انجام دهند، ( اعلام ) آدین، نام مورخ یونانی قرن اول میلادی که در شرح لشکریان داریوش سوم هنگام جنگ با اسکندر از سواران تیرانداز ...
