تلفظ بین المللی : /ˈebn vˈɑfed/ تلفظ : ['ebn v'Afed]
لغت نامه دهخدا
ابن وافد. [ اِ ن ُ ف ِ ] ( اِخ ) ابوالمطرف عبدالرحمن بن محمد. از اشراف اندلس وطبیبی استاد. ولادت او به سال 389 هَ. ق. بود و در طلیطله میزیست و در ایام القادر باﷲ یحیی بن ذی النون مقام وزارت یافت. وی در معالجه کمتر به استعمال دوا میپرداخت و بغذا اکتفا میکرد و در صورت ضرورت ادویه ٔمفرده را بر مرکبه ترجیح میداد. وفات او به سال 467بوده است. او راست : کتاب الأدویة المفردة که بیست سال در تألیف آن صرف ...
