تلفظ بین المللی : /ˈebn ʃˈɑter/ تلفظ : ['ebn S'AteR]
لغت نامه دهخدا
ابن شاطر. [ اِ ن ُ طِ ] ( اِخ ) علی بن ابراهیم بن شاطر. عالم ریاضی دمشقی. او راست کتابی بنام نهایةالسول و نیز زیجی. وفات 777 هَ.ق.
دانشنامه آزاد فارسی
ابن شاطِر (دمشق ح ۷۰۵ـ همان جا ح ۷۷۷ق)(شهرت علاءالدین ابوالحسن علی بن ابراهیم) منجم برجستۀ مسلمان و سازندۀ آلات و ابزار رصد. در کودکی هنر کنده کاری روی عاج را از جدش آموخت. در حدود ۱۰سالگی برای فراگرفتن علم نجوم به قاهره و اسکندریه رفت و با دیدن مجموعه ای که ابوعلی مراکشی در حدود ۶۷۹ق دربارۀ نجوم و آلات نجومی در قاهره فراهم آورده بود، به مثلثات کروی علاقه مند شد. مدتی نیز در دمشق در مسجد اموی کارش...
فرهنگ فارسی
عالم ریاضی دمشقی
دانشنامه عمومی
ابن شاطر، علاءالدین ابوالحسن علی بن ابراهیم بن محمد بن همام انصاری معروف به مطعّم فلکی در سال ۷۰۵ در دمشق به دنیا آمد. وی اخترشناس و ریاضی دان معروف عصر خود بوده است. وی از سوی بیشتر دانشمندان معاصرش لقب علامه کسب کرد و به سبب انتساب به نخستین معلم خود ابن شاطر، بعدها به ابن شاطر ارشد معروف گردید. وی در سال ۷۷۷ ق در شهر دمشق درگذشت.ابراهیم ابن سنان، حنین ابن اسحاق، زیر نظر چارلز کولیستون لیگیس پی،...
