معانی کلمه : ابر

ابر. [ اِ ب َ ] (ع اِ) ج ِ اِبْره . اِبار. اِبَرات . سوزنها. نیشها.

ابر. [ اُ ب ُ ] (اِخ )نام دهی به سجستان و از آنجاست محمدبن حسین حافظ.

ابر. [ اُ ب ُ ] (اِخ ) نام آبهائی بنی تمیم را و آن به اُبُر حجاج معروف است .

۱. بالا؛ زبر.
۲. بر: ◻︎ بزد نای رویین ابر پشت پیل / جهان شد ز لشکر چو دریای نیل (فردوسی۲: ۷۰۷).
۳. به.
۴. با.

( ~.) (اِ.) آغوش ، بر.

(اَ بَ) [ په . ] (اِ.) بالا، مق پایین .

( ~.) (حر اض .) 1 - بر، به ، با. 2 - بالای ، روی . 3 - در. 4 - بر سر.

( اَ ) (اِ.) 1 - تودة عظیم بخار آب ، میغ ، سحاب . 2 - اسفنج دریایی یا مصنوعی که با آن مثل یک کیسه یا لیف بدن را شستشو دهند؛ ابر حمام .

میغ (عربی).

اّبِّر(ab-ber) به معنی پرت کردن چیزی است برای اینکه دیگر قادر به پیدا کردن آن نباشیم . گم کردن با عمل پرت کردن شی به جای دور. به پشت ابر ها انداختن .

ابر

ابر

تکیه ای: awr
طاری: awr
طامه ای: avr
طرقی: avr
کشه ای: awr
نطنزی: awr

ابل، رباب، سحاب، غمامه، میغ

۱. ابل، رباب، سحاب، غمامه، میغ
۲. اسفنج