معانی کلمه : ابا

ابا. [ اَ ] (ع اِ) اَب در حالت نصبی .

ابا. [ اَ ] (اِ)سنبل الطیب . (تحفه ٔ حکیم مؤمن ). رجوع به اَب شود.

پدر.

خودداری کردن از انجام کاری؛ سر باز زدن؛ سرپیچی؛ امتناع.

= با۱: ◻︎ ابا هرکه پیمان کنم بشکنم / بَرو بیخ رادی به خاک افکنم (فردوسی: ۸/۲۳۶ حاشیه)، ◻︎ ابا برق و با جستن صاعقه / ابا غلغل رعد در کوهسار (رودکی: ۵۰۱).

= با۲: ◻︎ هر ابایی که درخورد به بساط / وآورد درخورنده رنگ نشاط (نظامی۴: ۶۳۰)، ◻︎ زآن طبخ‌ها که دیگ سلامت همی‌پزد / خوش‌خوارتر ز فقر ابایی نیافتم (خاقانی: ۷۸۴).

( ~.) [ ع . ] (اِ.) پدر.

( اَ) [ په . ] (حر اض .) با، همراه .

(اَ یا اِ) [ په . ] (اِ.) = وا: آش . به حذف همزه نیز خوانده می شود مانند: جوجه با، شوربا.

( اِ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) سرباز زدن ، سر - پیچیدن . 2 - خودداری کردن . 3 - (اِمص .) سرکشی ، نافرمانی . 4 - نخوت ، تکبر.

در گویش گنابادی یعنی ترس ، وحشت

پدر.

تکبر، نخوت

احتراز، خودداری

امتناع، انکار، حاشا

سرپیچی، سرکشی، نافرمانی

۱. امتناع، انکار، حاشا
۲. احتراز، خودداری
۳. سرپیچی، سرکشی، نافرمانی
۴. تکبر، نخوت