«دیدم صنمی سروقد و روی چو ماهی» یا به‌اختصار «دیدم صنمی»، نخستین تصنیف عارف قزوینی است که سال ۱۳۱۵ ه. ق در دستگاه شور ساخته شد.
عارف قزوینی دیدم صنمی را در هجده‌سالگی، قبل از آمدن به تهران به عشق دختری ارمنی به نام خانم‌بالا ساخته است.
دیدم صنمی سرو قد و روی چو ماهیالهی تو گواهی، خدایا تو پناهیافکند به رخسار چو مه زلف سیاهیالهی تو گواهی، خدایا تو پناهیگر گویم سروش، نبود سرو خراماناین قسم شتابان، چون کبک خرامانور گویم گل، پیش تو گل همچو گیاهیالهی تو گواهی، خدایا تو پناهیاین نیست مگر آینۀ لطف الهیالهی تو گواهی، خدایا تو پناهیصد بار گداییش به از منصب شاهیالهی تو گواهی، خدایا تو پناهی 